Κίνηση εικόνας

Κινείται αυτή η εικόνα?  :)

Κείμενο από το παρελθόν........

Πόσο πολύ μπορεί να μας επηρεάσει ένας έρωτας? Μπορεί να μας χαρίσει την ελευθερία της ψυχής και να μας κάνει να πετάμε στα ουράνια...μπορεί να γίνει όμως η φυλακή μας και να μη μπορούμε να ανασάνουμε.. Πολλές φορές δεν φταίει απόλυτα ο σύντροφος αλλά και εμείς οι ίδιοι το κάνουμε στον εαυτό μας.


Νομίζουμε οτι για να είμαστε σωστοί πρέπει κάποιες φορές να λέμε όμορφα πολύ όμορφα ψεματάκια για να συνεχίζουμε...όχι όμως δεν είναι έτσι! Αυτά είναι μεγάλα λάθη!! Και στο τέλος σε μια διαμάχη βγαίνουν όλα στη φόρα και σε πληγώνουν τα λόγια πολύ. Και ξέρετε γιατί? Γιατί τότε είχαν ειπωθεί εκείνα τα "αθώα" ψεματάκια και στη μεγάλη διαμάχη βγήκαν οι αλήθειες. Και σε πληγώνει γιατί αρχίζεις να αναρωτιέσαι. πόσα ακόμα αθώα ψεματάκια έχουν ειπωθεί???
Δεν χρειάζεται να είσαι με κάποιον άνθρωπο και να καταπιέζεσαι απλά για να είσαι σε σχέση και να παίζεις θέατρο! Ο σύντροφος σου καλό είναι να είναι σύμμαχος, φίλος, αδερφός, εραστής. Να είναι έξυπνος και να καταλαβαίνει ότι είσαι άνθρωπος και όχι κατοχή του! Πόσοι και πόσες δεν έχετε μαρτυρήσει επειδή ωωωωωω τι τρομερό θαυμάσατε απλά κάτι όμορφο? Και??? Τι έγινε??? Δεν είναι ανθρώπινο?? Δεν είναι υγεία?? Απλά όλα να λέγονται με σεβασμό στο σύντροφο. Θα φέρω ένα τρανταχτό παράδειγμα…..
Αν με παρατήσεις και πας με άλλον θα σε σφάξω θα γίνει χαμός. Μια δεύτερη περίπτωση είναι αν θέλεις να πας με άλλον εντάξει θα το δεχτώ! Ποιο δείχνει περισσότερο ανθρωπιά και αγάπη?? ότι μας γοητεύει δεν σημαίνει ότι είναι και το πιο μαγικό το πιο σωστό! Η αλήθεια είναι ότι αναρωτήθηκα και εγώ πολλές φορές. τόση ειλικρίνεια και ελευθερία μήπως είναι περίεργη? Και πέρασα ένα διάστημα προσωπικά πρόσφατα που είχαν ταραχτεί τα νερά της εσωτερικής μου γαλήνης.. Ομως χάρη στο σύντροφό μου και σύμμαχό μου ένιωσα πιο δυνατή και ξαφνικά νιώθω σαν να ξαναγεννήθηκα! Και αυτό γιατί συνειδητοποίησα ότι ξέρει τα θέλω μου πρίν απο μένα!!! ότι αύτα που κάνει προστατεύουν εμένα, αυτόν και εμάς!!!
Γι αυτό θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ! Και ότι θα προσπαθήσω να μην τα παίρνω κάποια πράγματα που μου λέει καχύποπτα!! :)))))
Νιώθω δυνατή, ανεξάρτητη, ελεύθερη και με έναν σύμμαχο!! Ο,τι και να γίνει στο μέλλον δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι όλα αυτά τα χρόνια αν δεν ήταν αυτός μάλλον δεν θα ήμουν έτσι όπως είμαι τώρα και δεν θα κέρδιζα αυτά τα μαθήματα ζωής που έχω κερδίσει μέχρι τώρα… Μου άφησε και μου αφήνει το στίγμα του και μια κληρονομιά από αυτές που είναι στην καρδία και στην ψυχή!

ΚΑΠΟΤΕ......

Ο μαθητής με τη μόυντζα

Ο μαθητής που μούτζωσε στην πλευρά των επισήμων...
Κατά τη γνώμη μου δεν μούτζωσε..ξέχασε να κουνήσει το χέρι δεξιά αριστερά....
ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ!!!

Κρίσιμες αποφάσεις!!!!

Κάποιοι άνθρωποι περνάνε καλά στη δουλειά τους!!!

Είναι ειλικρινείς και εποικοδομητικοι!

το σχολιό μου το εξής: ΧΑΧΑΧΑ!!!

Η ζωή είναι μουσική!

Τα τραγούδια μιλάνε στην ψυχή. Μας ηρεμούν μας γαληνεύουν
εκφράζουν την καρδιά μας.. Πόσοι από εσας ακούτε στίχους και με
ένα ποτάκι και ζεστή παρέα ταξιδεύετε.. Σε τόπους μαγικούς
έρχονται αναμνήσεις, εικόνες.... Πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί,
αυτές οι λέξεις είναι σκέψεις του μυαλού μου και στοιχεία απο τη
ζωή μου!! Στίχοι αγάπης μας έχουν κάνει να δακρύσουμε,
να συγκινηθούμε.. να χτυπηθούμε..
Όλοι μας έχουμε ζήσει τον έρωτα, τη λαχτάρα το καρδιοχτύπι..
και εκείνη την ώρα σιγοψιθυρίζουμε στίχους, πέταμε στα ουράνια
γεμίζουμε ένεργεια. Πολλές φορες με τον σύντροφό μας λέμε
"ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΑΣ"
Όλοι επίσης έχουμε ζήσει τον πόνο, την πίκρα από μια ερωτική
απογοήτευση και μοναδική μας συντροφιά και αγαλίαση είναι
οι στίχοι του καημου και της παρηγοριάς, που μας κάνει να
νιώθουμε αισιόδοξοι!!
Τραγούδια ξενιτιας και ιστοριας μας κάνουν να αναπολούμε
και να προβληματίζομαστε...


Προσωπικά ακούω τραγούδια
και έρχετε η κάθαρση...

Ακούστε στίχους μελετήστε τους, νιώστε τους, αγαπηστε τους,
ταυτιστείτε μαζί τους. Η μουσική είναι τέχνη είναι έρωτας
είναι πόνος είναι λατρεία. Γιατί με τη μουσική ζούμε τις
καλύτερες στιγμές!!!!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΖΗΣΕ ΑΓΑΠΑ ΓΕΛΑ

Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!!!

Αφιερωμένο σε όλες τις πληγωμένες ψυχούλες!!!!!  Ζήστε η ζωή είναι όμορφη!!
Όλοι έχουμε πονέσει, έχουμε κλάψει  έχουμε δακρύσει... Το σημαντικό είναι ότι επιτρέπεται να πέσουμε επιβάλλεται όμως να σηκωθούμε! Μην αφήνουμε κανέναν να μας τσακίζει... να μας διαλύει!! 
Όλοι έχουμε τη δύναμη μέσα μας!! Ας τη βρούμε λοιπόν!!


Όταν κανείς δε σου χτυπά
κι ούτε κανείς σου απαντά
μη μου τρομάζεις.
Όταν σου πάνε όλα στραβά
στον έρωτα και στα χαρτιά
να το γιορτάζεις.

Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο δυνατό.
Ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.
Οοο πιο ζωντανό.
Οοο πιο δυνατό.

Όλα θα αλλάξουνε ξανά
και θα κερδίσεις τη ζαριά
με τη σειρά σου.
Μια ρόδα είναι και γυρνά
και ξαναπαίρνουνε φωτιά τα όνειρά σου.

Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο δυνατό.
Ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.
Οοο πιο ζωντανό.
Οοο πιο δυνατό.

Έξω εκεί στην ερημιά
έμαθες χίλια μυστικά
να τα φυλάξεις.
Έπεσες τόσο χαμηλά
για να πατήσεις πιο γερά
και να πετάξεις.

Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο δυνατό.
Ό,τι δε σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.
Οοο πιο ζωντανό.
Οοο πιο δυνατό.

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

28η Οκτωβρίου

Επειδή η 28η Οκτωβρίου πλησιάζει και οι νέοι μας αγνοούν πολλές μεγάλες στιγμές του ιερού αγώνα παραθέτω, σαν ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940, την παρακάτω ιστορία που δημοσιεύεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της Ναυτικής Ελλάδος.

Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστόλη της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.
Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. ¨Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, οπώς και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω. Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές ( λούστροι ) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα. Και του είπε : << γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ >>. Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυα του και με πολλή δύναμη των χεριών του ( αυτά ήταν γερά ) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη την ψυχή του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά <<πώς να σηκωθώ κύριε Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο>> και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω από το γόνατα. Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο από όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.
Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλικίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά. Του απονέμει <<τας κεκανονισμένας τιμάς>> που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυμματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα. Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει. Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαδαχθούν απο την οικογένεια και το Σχολείο για το Επος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ
ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα

Άγιος Δημήτριος

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στηΘεσσαλονίκη και αποτελεί έναν από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός τουρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στηνΘεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.

Σύμφωνα με την παράδοση, μέσα στη φυλακή ευλόγησε τον μαθητή του Νέστορα "κατασφραγίσας το μέτωπο αυτού δια του σταυρού", να νικήσει τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο "μεγέθει σώματος και ρώμη τους κατ΄ αυτόν υπεβάλλων". Η νίκη του Νέστορα εξόργισε τον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό που παρευρίσκετο στο στάδιο και έτσι ο μεν Νέστορας αποκεφαλίστηκε, ο δε Δημήτριος δολοφονήθηκε με λογχισμό στα πλευρά ("λόγχη τρωθείς την πλευράν").

Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι χριστιανοί παρέλαβαν το μαρτυρικό λείψανο και το έθαψαν και πάνω στο τάφο το 412 ο έπαρχος του Ιλλυρικού Λεόντιος "την τε δόξαν λαμπρός, την τε προς τον Χριστόν πίστιν μάλα θερμός", έκτισε ναό "μέσον του σταδίου και του δημοσίου λουτρού κάλλιστα διηρημένου".

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.

Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο, σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου, να πατά τον άπιστο Λυαίο.

Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται ο ομώνυμος ναός πάνω από τον τάφο του. Εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου. Στο Μηνιαίον της 26ης Οκτωβρίου αναγράφεται η μνήμη του μετά μικρής βιογραφίας και ιδίας ακολουθίας που περιέχει δύο κανόνες των οποίων ποιητές φέρονται ο Θεοφάνης ο Γραπτός και ο Πατριάρχης Φιλόθεος της Κωνσταντινούπολης.

ΠΗΓΗ: WIKIPEDIA

Χρόνια πολλά!!! ΔΗΜΗΤΡΗΣ- ΔΗΜΗΤΡΑ!

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν από τα βάθη της καρδιάς μου!!! Δημήτρηδες Και Δημητρούλες! Χρόνια πολλά στην όμορφη θεσσαλονίκη!!

Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα
μήτρα με γέννησε αρχαία Μακεδόνισσα
μ' άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα

Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο
ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο
έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις
πριν να τη σβήσει με σφουγγάρι ο Βαρδάρης

Σ' αναζητώ
Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ' της αυγής τα χρώματα
σ' αναζητώ
σ' αναζητώ μ' ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι

Αφού μεθάω μ' ένα κρασί αγιονορείτικο
και μ' ένα ντέρτι σεκλετίζομαι πολίτικο
βρες το μαχαίρι που στα δύο μας χωρίζει
κι έλα εδώ στων στεναγμών το μετερίζι

Αφού στον Όλυμπο οι Θεοί τ' αποφασίσανε
δώσαν στο κρύο τα κλειδιά κι αυτοκτονήσανε
μόνη ξυπνά μόνη κοιμάται τώρα η μέρα
με μηχανάκι με κομπιούτερ και φλογέρα

Σ' αναζητώ
Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ' της αυγής τα χρώματα
σ' αναζητώ
σ' αναζητώ μ' ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι


Στίχοι: Φίλιππος Γράψας
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Διαχρονικό και επίκαιρο...

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ...

Καλημέρα με ένα υπέροχο πρωινό!!

Το πρωϊνό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας και πρέπει να είναι πλήρες!

Γι αυτό δοκιμάστε :

* Ένα φλιτζάνι ζεστή “καλημέρα” με μια κουταλιά χουζουρέματος και μια essence γλυκύτητας.
* Ένα πιάτο με τραγανές “επιθυμίες” και αλείψτε μια κουταλιά του γλυκού “ελπίδες” και μια μια κουταλιά του γλυκού “σχέδια για μια μοναδική μέρα”
* Ένα μπολ με “απόλαυση” γεμάτο με “χαμόγελα” και “θετικές σκέψεις”.
* Κι ένα ποτήρι μεγάλο με “φωςτου πανέμορφου Ελληνικού Ήλιου μας” για να φωτίζει τις σημερινές επιλογές σας και να διώξει κάθε κακή σκέψη.

…για να σας φτιάξει η μέρα και να είναι υπέροχη τόσο για σας όσο και για αυτούς που αγαπάτε.

Η συνταγή του πρωινού παρακαλώ να γίνει απ'όλους!!!!

Ευτυχία... Θ.Β.

Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις. ''

Θανάσης Βέγγος

Ο φτωχός γέροντας και το όμορφο άλογο..

Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό. Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια, και επέστρεψε στο χωριό του.-Μα καλά είσαι ανόητος; ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.Πούλα το άλογο για το καλό σου, θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!
-Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου.. Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; απαντούσε ο γέροντας, Μόνο ο Θεός το ξέρει!Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα. Ένα πρωί ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.
Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:
-Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου; Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο.
Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο.
Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:
-Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο ο Θεός το ξέρει!
Οι χωριανοί απομακρύνονταν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:
-Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό, αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν.
Ο γέροντας τους απάντησε:
-Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο ο Κύριος γνωρίζει! Πάντως, είμαι ευχαριστημένος που το άλογό μου γύρισε.
Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι περιφρονητικά.Μετά από λίγες μέρες, ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα, έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, μένοντας ανήμπορος.
Μαζεύτηκαν πάλι οι χωριανοί λέγοντας:
-Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου – που υποφέρει τώρα από τους πόνους και ίσως υποφέρει για όλη του τη ζωή.
Ο γέρος απαντούσε πάλι:
-Ποιος ξέρει … μόνο ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!
Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του. Πέρασε, λοιπόν, και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης. Δεν πήραν, φυσικά, τον γιο του, που είχε σπασμένα πόδια, κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.
Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:-Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο, ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου.
Και ο γέροντας τούς απάντησε με τρυφερότητα:
-Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά. Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε: Μόνο ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!
Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη Στον Θεό μας, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα! Υπάρχει άραγε περίπτωση αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο Θέλημά του, να νιώσουμε ποτέ θλίψη, άγχος , στενοχώρια;;

Κείμενο

από την αγαπημένη μου

Σταυρούλα !!!

Το Λάθος...

Μόνη στης ζωής την άκρη άλλη μια φορά
Έμειναν τα όνειρα μισά
Στέγνωσε ξανά το δάκρυ μέσα στην ψυχή
κι έγινε αλμύρα στην πληγή.

Θέλω να σου πω αντίο, όμως δεν μπορώ
μένω μές στο λάθος μου να ζω
ό,τι μου ζήτησες δίνω κι ένα σου ζητώ
να 'ρχεσαι κι εγώ να ξαναζώ.

Σ' ανταμώνω στα κρυφά
εκεί στα σκοτεινά, γεννιέμαι στα φιλιά
Σε αγγίζω μιά φορά, εκεί στο πουθενά
και χάνομαι μετά.

Να ξέρεις, όλη τη ζωή μου δίνω, σώμα και ψυχή
φτάνει πάλι να 'μαστε μαζί
Σε θέλω, δε με νοιάζει που πηγαίνω
ούτε που θα βγει
Είσαι εσυ το τέλος μου κι αρχή.

Μόνη στης ζωής την άκρη
ψάχνω στο ποτό
Ένα παραμύθι να πιαστώ
κι ένα τηλεφώνημά σου, έτσι ξαφνικά
μ' έσωσε ακόμα μια φορά.

Στίχοι: Βίκυ Γεροθόδωρου
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Ασλανίδου

Η δικαίωση του "με λες" μετά από αγώνα πολλών χρόνων !

"...Το όλο θέμα ξεκινά σε παλαιότερες εποχές, με την κατάργηση της δοτικής* οπότε και γεννιέται η ανάγκη να βρεθεί νέα λύση εκεί που μέχρι πρότινος
χρησιμοποιούταν η συγκεκριμένη πτώση.. Έτσι, καθημερινές φράσεις όπως π.χ. το "λέγεις μοι" παύουν να υφίστανται και η γλώσσα αναζητά έναν νέο τρόπο
έκφρασης. Στην Βόρειο Ελλάδα προτιμήθηκε η αιτιατική ενώ στην Νότιο Ελλάδα η γενική για να δώσουν (σε νεώτερα ελληνικά) "με λες" και "μου λες",
αντίστοιχα.

Και οι δύο αυτοί τύποι είναι σωστοί καθώς χρησιμοποιούνται κανονικότατα μέσα στους αιώνες από τους Έλληνες. Κατά μίαν άποψη η αιτιατική είναι πιο κοντά στην δοτική οπότε, όσο παράξενο και να ακούγεται, ο βορειοελλαδίτικος τύπος (με λες) θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πιο δικαιολογημένος.

Ο βασικότερος λόγος που σήμερα η σύνταξη με γενική θεωρείται ορθότερη (μου λες) είναι μάλλον επειδή η Νότιος Ελλάδα απελευθερώθηκε πρώτη και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο νέο κράτος ήταν αυτή που μιλούσαν σε εκείνα τα μέρη.

Σήμερα, ειδικά μέσω των μέσων μαζική ενημέρωσης, έχει καθιερωθεί γενικότερα ο τύπος με την γενική. Το βέβαιο είναι πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό
μας ως ο ορθός τρόπος αν και αυτό όπως είδαμε δεν στέκει πραγματικά.
Παρεμπιπτόντως, δυο από τους λογοτέχνες που έχουν γράψει με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι ο Κώστας Π. Καβάφης και ο Αθανάσιος Χριστόπουλος..
Ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη δοτική μέσω γενικής λέγοντας "θα σου πω κάτι", "θα της δώσω κάτι", στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το "σφάλμα" που καταλογίζουν στα εκ Βορρά αδέλφια τους, και λένε: "θα σας πω κάτι", "θα τους δώσω κάτι". Χρησιμοποιούν δηλαδή
αιτιατική! Επομένως, καθαρά από απόψεως ομοιογένειας, τα βόρεια ιδιώματα είναι πιο συνεπή διότι χρησιμοποιούν αιτιατική και στον ενικό και στον
πληθυντικό...."

Άρθρο του (Αθηναίου) Καθηγητή Γεώργιου Μπαμπινώτη στο "ΒΗΜΑ"

Διάλογος επιπέδου

Wikipedia: Εγώ ξέρω τα πάντα!
Google: Εγώ έχω τα πάντα!
Internet: Χωρίς εμένα δεν έχετε αξία!
Ρευμα: Σοβαρά;;
Άνθρωπος: Τι λέτε ρε?
Θεός: Εσύ τι μιλάς?
Chuck Norris: Έγινε κάτι?!


Σχόλιο από Alexander Ts.
:Δε θα το ρωτούσε ποτέ ο τσακ...γιατί ξέρει αν θα γίνει κάτι!

Αμαζόνες

Ο μύθος των Αμαζόνων, ένα από τα πιο συναρπαστικά μυστήρια της αρχαιότητας, το οποίο εξακολουθεί να σαγηνεύει. Ποικίλες μαρτυρίες για την ύπαρξή τους απαντώνται σε διαφορετικούς λαούς και εποχές.

Οι Κινέζοι χρονικογράφοι μιλούν για χώρες κατά μήκος της Κασπίας Θάλασσας και γειτονικές με την Ινδία, τις οποίες διοικούσαν γυναίκες. Πλούσιες σε θρύλους γυναικών πολεμιστών είναι και οι παραδόσεις τουΚουρδιστάν και των Βαλτικών Χωρών. Από την πλευρά τους, οι Πορτογάλοι εξερευνητές το 16ο αιώνα αναπολούσαν συναντήσεις με φυλές Αμαζόνων στην Αιθιοπία και στη Ζιμπάμπουε. Ο μύθος των Αμαζόνων δεσπόζει στην Ασία μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας και του Εύξεινου Πόντου. Μετά τον Όμηρο, αμέτρητοι είναι οι ιστοριογράφοι και οι ποιητές που μίλησαν για ένα λαό γυναικών πολεμιστών «δυνατών όπως οι άντρες».Οι Αμαζόνες σύμφωνα με  την ελληνική μυθολογία. Μυθικός λαός κυνηγών και πολεμιστριών που κατάγονταν από τον θεό του πολέμου, Άρη, και τη νύμφη Αρμονία, ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Αθηνά. Το όνομά τους προέρχεται κατά μία εκδοχή από το στερητικό άλφα και τη λέξη μαζός που σημαίνει στήθος, επειδή ακρωτηρίαζαν ή συνέθλιβαν το δεξί στήθος των κοριτσιών τους για να διευκολύνουν το χειρισμό του τόξου. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο σίγουρο επειδή η εξήγηση αυτή απαντάται στην ύστερη αρχαιότητα. Όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ψέμα; 

ΑΗ............

 

 

Τάδε έφη Ιωάννης Καποδίστριας...

Τι σκέφτεται ο γιος για τον πατέρα

Στα 7 χρόνια:
Ο μπαμπάς είναι μεγάλος και ξέρει πολλά.
Στα 14 χρόνια:
Φαίνεται και ο μπαμπάς γελιέται σε ορισμένα πράγματα.
Στα 20 χρόνια:
Ο μπαμπάς είναι λίγο καθυστερημένος στις θεωρίες του, δεν είναι της εποχής μας.
Στα 25 χρόνια:
Ο γέρος δεν ξέρει τίποτε, παραληρεί σε πολλά πράγματα.
Στα 35 χρόνια:
Με τη δική μου πείρα ο πατέρας μου σήμερα θα ήταν εκατομμυριούχος.
Στα 45 χρόνια:
Δεν ξέρω να συμβουλευτώ το γέρο, ίσως να μπορούσε να με συμβουλεύσει.
Στα 75 χρόνια:
Τι κρίμα ο μπαμπάς που πέθανε, η αλήθεια είναι πως είχε φωτεινές ιδέες.
Στα 85 χρόνια:
Φτωχέ πατέρα! Ήσουν σοφός! Πως μετανιώνω που το αντιλήφθηκα τόσο αργά.

Βία...

Βία μια βαθιά πληγή της κοινωνίας μας. Υπαρχεί παντού και ας μην φένεται πάντα.
Μπορεί να είναι ακριβως δίπλα μας και να μην το ξέρουμε.
Συνήθως βία θεωρούμε τις βασικες μορφές της που είναι εύκολα ορατή αλλά πολύ συχνά η βία δεν είναι και τόσο ορατή.
Καμιά φορά δέχονται συνάνθρωποι μας βία και δεν την έχουνε αντιληφθεί.Ακούμε για γυναικεια κακοποίηση
και κλείνουμε τα μάτια.. Η αδιαφορία είναι εγκληματική... Υπάρχει πόνος γύρω μας.. Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που
μπορούν να στηρίξουν να ακούσουν, να απλωσουν την αγκαλιά και το χέρι τους....
Η πιο χαρακτηριστική μορφή βίας είναι η σωματική. Άτομα δέχονται χτυπήματα στο σώμα που μπορούν να βλάψουν όχι μόνο
την ακεραιότητα αλλά και την ψυχή. Και εκέι υπάρχει η ψυχολογική βία. Άτομα που έχουν δεχτεί σωματική βία είναι σίγουρο
ότι έχουν δεχτεί και ψυχολογική. Και ιδιαίτερα αν γίνεται σε μακρόχρονη και έντονη έκθεση μπορέι να προκληθεί
σοβαρή ψυχολογική βλαβη. Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η καταπίεση, οι εξαναγκασμοί απειλές, εκφοβισμοί, εκβιασμοί η λεκτική βία
που εκμεταλεύονται
την ψυχολογική και συναισθηματική μας εξάρτηση. Υπάρχουν άτομα που δέχονται οικονομική καταπίεση από τον περίγυρω τους.
Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα και θέλει προσοχή. Ένα άλλο σοβαρό πλήγμα απο το οποίο υποφερουν πολλοί αλλα σύμφωνα με την
δική μου εμπειρία το ακούω απο γυναίκες είναι συμπεριφορές παρακολούθησης και παρενόχλησης. Με κίνδυνο να προχωρήσει
σε κίνδυνο της σεξουαλικής ακεραιότητας του θύματος.
Ακόυω γύρω μου με λύπη ιστορίες ανθρώπων που ζούνε με άτομα που για να επιβάλουν την δύναμη τους εκμέταλλεύονται
αδύναμα πλάσματα με στέρηση βασικών αναγκών σωματικής υγείας ή καταστροφή περιουσίας.
Μην αδιαφορείτε.. Άκουστε παρατηρήστε βοηθήστε τον συνάνθρωπό σας δώστε την παρότρηνση να μιλήσει να απευθυνθεί σε βοήθεια.
Γιατί πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι!!!
ΜΗΝ ΚΛΕΙΝΕΤΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!!! Να γνωρίζετε τα ανθρώπινα δικαιώματα σας. Κοιτάξτε τι γίνεται γύρω μας...
Μην αφήσετε τον εαυτό σας να βιώσει τέτοιες καταστάσεις... Να αγαπάτε και να σέβεστε τον εαυτό σας...
Μην φοβάστε... Να είστε με άτομα που σας ταιριάζουν και σας κάνουν καλό. Μην εγκλωβίζεστε.όσο δύσκολο σας φένεται στην αρχη
τόσο εύκολο
είναι.
Γιατί η λύτρωση απο τη βία... φέρνει την ηρεμία την γαλήνη την ευτυχία και σιγά σιγά την αγάπη.

Αγαπήστε...

θέλω τωρα να πετάξω την σαβούρα από την ζωή μου
ότι και να μου λένε να κλείσω τα αυτιά μου
θα προσηλωθώ μόνο στους στόχους μου
θα μάθω να λέω όχι
θα μάθω να διεκδικώ
αν δεν με σέβονται τότε
θα με φοβούνται
θέλω να αγαπήσω τον εαυτό μου γιατί μόνο αυτός θα ειναι μέχρι το τέλος στο πλάι μου

Γράμμα φαντάρου στην κοπέλα του

"Αγαπημένε μου Κώστα,
Είμαστε μαζί 3 χρόνια. Και το ξέρεις πόσο σε αγαπώ. Δεν μπορώ να αντέξω όμως το ότι είσαι μακριά μου. Για αυτό πήρα την απόφαση να χωρίσουμε. Έτσι και αλλιώς, σε μερικές στιγμές αδυναμίας, σε απάτησα. Συγχώρεσε με, αλλά έτσι είναι καλύτερα και για τους δυό μας.. Σε παρακαλώ να μου στείλεις όποιες φωτογραφίες μου έχεις.
Γεια, Ιωάννα"
Μέχρι να τελειώσει η σκοπιά, ο Κώστας έχει καπνίσει 17 1/2 πακέτα τσιγάρα και έχει ρίξει το κλάμα της ζωής του.
Τελειώνοντας τη σκοπιά του, και προσπαθώντας να ηρεμήσει, πάει στο θάλαμο, και φωνάζει όλες τις σειρές .Τους ζητάει να του δώσουν όσες φωτογραφίες μπορούν, από γκόμενες, αδερφές, θείες, ξαδέρφες και πάει λέγοντας. Μαζεύει καμιά 80αριά φωτογραφίες και τις βάζει σε ένα φάκελο.

Μετά πάει στο κρεβάτι του και γράφει το εξής γράμμα:
"Αγαπητή Ιωάννα,
Επειδή δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ακριβώς είσαι, σε παρακαλώ, διάλεξε την δικιά σου φωτογραφία και στείλε τις υπόλοιπες πίσω.
Κώστας" ……. 

ΡΑΔΙΟ ΚΛΕΨΥΔΡΑ

Σήμερα είχα τη μεγάλη χαρά και την τιμή όχι απλά να παρευρίσκομαι αλλά και να συμμετέχω στην ομάδα του ιντερνετικού ραδιοφώνου Ράδιο Κλεψύδρα (RadioKlepsydra). Και η γλυκιά μας παραγωγός Όλγα Νεράντζη... σήμερα έκανε την πιο υπέροχη και γλυκιά εκπομπή. Ήδη πήρα τα πρώτα θετικά σχόλια. Υπέροχη μουσική που μας ταξιδεύει όλους... Γιατί όπως είπαμε η κλεψύδρα είναι γυναίκα.. Μια γλυκιά στάση να μετρηθούμε και να μετρήσουμε στιγμές.. ανθρώπους...αγάπες. Ελπίζω να λατρέψετε την κλεψύδρα έτσι όπως την λατρεύουμε εμείς. 

Μπορείτε να μας βρείτε στο facebook: https://www.facebook.com/webRadioKlepsydra

Η σελίδα μας είναι: http://www.radio-klepsydra.com/

Μπορέιτε να απολαύσετε τις υπέροχες εκπομπές των παραγωγών μας.. και τα κείμενα των αρθρογράφων μας....

Γιατί απλά αγαπάμε Κλεψύδρα...

Μπουρμπουάρ....